Sjonnie’s ultieme poging

Sjonnie was verliefd. Dat was hij trouwens al jaren dus dat was niets nieuws, maar tot op heden waren zijn warme gevoelens voor Yolanda, de receptioniste van het knusse kantoor aan de Keizersgracht, onbeantwoord gebleven. Maar nu had Riekus, die elke dag om tien uur de post kwam brengen, hem de sleutel tot het succes gegeven. Yolanda was gek van motoren en gepimpte auto’s, dus car styling was het antwoord. Als hij zijn oude Fiat Panda uit 2001 eens onderworp aan een goede beurt zou Yolanda direct zien dat hij meer was dan het sloofje van de zaak. Hij mocht dan wel schoonmaker zijn, maar hij had heel wat meer in zijn mars en Yolanda stond nu op het punt dat te gaan ontdekken. Hij lachte breed en wreef verheugd in zijn handen. Dit kon gewoon niet misgaan.

Hij had die avond online direct een kleurige catalogus gedownload bij een gerenommeerd car styling bedrijf en klikte opgewonden door de verschillende pagina’s. Wat zagen die auto’s er mooi en gelikt uit.

Twee uur later, na zijn vierde kop koffie en met zweet op zijn voorhoofd ging Sjonnie over tot de bestelling.
Licht. Allereerst moet de verlichting beter.

Hij had in de catalogus gelezen hoe je je auto kon omtoveren tot een rijdende lichtshow. Koplampen met kleur, oplichtende LED strips en plasma glow…Het kostte wel wat, maar als hij dacht aan de stralende glimlach van Yolanda was dat hem meer dan waard.

Hij zag al helemaal voor zich hoe ze elegant en in slow-motion de voordeur van haar flatje uit stapte, gekleed in een laag uitgesneden avondjurk en hij galant het portier van zijn stralende Fiat Panda voor haar openhield.

“Sjonnie, ik heb altijd in je geloofd.”

In zijn enthousiasme bestelde hij er meteen nog maar chromen raamslingers bij, een nieuw sportstuur en omdat het carbon folie, dat volgens de catalogus een fantastische carbonlook zou geven, in de aanbieding was, werd ook dat in zijn winkelmandje gedaan.

Morgen zou hij zijn vriend Moustafa eens even polsen of die dat niet voor hem zou willen aanbrengen voor een zacht prijsje, want Moustafa was tenslotte een handige jongen met een hart van goud.

Hij kon die nacht de slaap dan ook maar moeilijk vatten. Hij was zo opgewonden als een klein baasje voor zijn zesde verjaardag, maar toen hij zich begon te concentreren op de reebruine ogen van Yolanda viel hij tenslotte toch in een gelukzalige slaap.

***

Toen Sjonnie die avond voor het flatje van Yolanda stopte bonkte zijn hart in de keel. Het klamme zweet stond in zijn handen terwijl hij krampachtig in zijn nieuwe sportstuur kneep. Moustafa had zich van zijn beste kant laten zien en de car tuning op zich genomen. Toen het hele zaakje klaar was had Sjonnie even geslikt.

Hij had het wel wat overdadig gevonden, en herkende zijn wagentje nauwelijks nog terug. Alles blonk en straalde en uit alle hoeken en gaten kwam licht.

“Ja,” had Moustafa gezegd, die wist van Sjonnie’s geheime liefde, “Nu zal er bij Yolanda wel een lichtje opgaan.”

Sjonnie hoopte maar dat zijn vriend gelijk had en die dag op kantoor had hij Yolanda aangesproken toen hij langskwam met de stofzuiger.

“Y-Yolanda?”

“Ja, Sjonnie.” Ze keek niet op en bleef doorwerken, terwijl Sjonnie op zijn lippen beet.

“Vanavond…K-kan je dan…eh…”
“Wat?” Yolanda keek op met een vragende blik. “Vanavond wat?”

“Kijken…naar mijn Fiat P-P-Panda? Bij jou thuis?” Sjonnie wreef aan zijn neus en begon zijn schoenen te bestuderen.

“Waarom moet ik vanavond naar jouw Fiat Panda kijken?” vroeg Yolanda vinnig.

“Gewoon…’t is maar voor 5 minuten.”

“Kwart voor zeven en geen minuut later,” bitste Yolanda. “Om zeven uur begint MasterChef Holland en dat wil ik niet missen.”

Sjonnie haalde opgelucht adem. Hij mompelde nog iets over een fijne dag en ging snel door met het stofzuigen van het kantoor.

     Yesss! Ik heb een afspraak.

Het was nu precies kwart voor zeven en Sjonnie sprong lenig uit zijn autootje en liep naar de bel. Net toen hij wilde aanbellen werd de rust in de straat ruw verstoord door het alarmerende geronk van een zware motorfiets die door de straat kwam aanscheuren. Sjonnie keek geïrriteerd achterom. Zo kon hij Yolanda niet eens verstaan.

De motorfiets kwam tot de ontzetting van Sjonnie vlak voor zijn Panda tot stilstand en een breedgeschouderde jongeman stapte af. Toen hij zijn helm afdeed keek Sjonnie in het stoere, ongeschoren gelaat van een jonge man met lange, zwarte lokken die tot over zijn schouders golfden. Hij wuifde Sjonnie vriendelijk toe.

“Huh…Ken ik u,” vroeg Sjonnie onbeholpen.

“Bent u van de pakkettendienst?” vroeg de kerel toen hij naderbij was gekomen. “Geeft u het dan maar aan mij, dan geef ik het wel aan de vrouw des huizes.”

Toen ging de deur open en verscheen Yolanda.

“Ricardo! Wat leuk om je te zien. Ik hoorde de motorfiets. Is dat nou je nieuwe Harley?” Sjonnie stond als versteend. Yolanda zag hem niet eens staan.

“Ja,” grijnsde Ricardo trots, terwijl hij Yolanda bij de hand pakte en meevoerde naar het glimmende monster.

“Zin in een ritje?” hoorde Sjonnie hem nog zeggen.

Het duizelde Sjonnie. Hij wilde iets schreeuwen over Master Chef. Hij wilde Yolanda’s aandacht vestigen op die prachtige Panda bij haar voor de deur, die de verstikkende duisternis verlichtte met zijn multicolor LED lampen…maar er kwam niets en niemand schonk aandacht aan zijn veredelde rammelkast.

Ontgoocheld staarde hij Ricardo na toen die vertrok op die stomme Harley met zijn Yolanda. En dat zonder helm. Mismoedig zakte hij neer op het bordes en staarde naar de grond.

“Kan ik u misschien helpen?” Er weerklonk een zachte, warme stem achter hem en Sjonnie sprong weer op.

Er stond een vriendelijke jonge vrouw in de deuropening met een enorme bril op, met dikke glazen waardoor haar ogen bijna drie keer zo groot leken. Haar haar zat in een knotje, maar haar glimlach was zo innemend en warm dat Sjonnie begon te stotteren.

“I-Ik eh…ik werk bij Yolanda van Dommelen op het kantoor.”

“Dat is mijn zus,” antwoordde de jonge vrouw. “Maar Yolanda is er niet. Die is weg met de motor. Had u een boodschap voor haar?”

“N-Nee…Ik bedoel, niet echt. Ik…eh, wilde haar wat laten zien over car tuning en ik was in de buurt en…”

     Wat een lieve vrouw. Niet half zo mooi als Yolanda, maar veel liever.

“Ja,” zei de vrouw. “Mijn zus is gek van die dingen. Ik niet. Ik moet er niets van hebben. Ik doe alles met de fiets. Maar wilt u niet even binnenkomen voor een kopje thee?”

“Heel graag,”zei Sjonnie met zo veel overtuiging dat hij zichzelf verraste.

“Ik ben Tineke,” zei de zus van Yolanda. “Komt u maar binnen. Houdt u ook van gepimpte auto’s?”

“Nee,” zei Sjonnie eerlijk. “Eigenlijk helemaal niet.”

“Gelukkig,” zei Tineke terwijl ze hem een lieve glimlach toewierp. “Doet u maar alsof u thuis bent. Ik haal de thee.”

Terwijl hij neerzakte op de bank en wachtte op een kopje Rooibos thee verdween zijn depressie als sneeuw voor de zon. Toen klonk zijn mobieltje.

     Moustafa! Die wilde zeker weten hoe het gegaan was.
“Hallo, Moustafa? Ik heb nu geen tijd om het je uit te leggen, maar ben je morgen vrij? Ik heb een nieuwe klus voor je…”